Choć nie jest to imię słowiańskie dziś :

Zofia – imię żeńskie pochodzenia greckiego. Pochodzi od słowa σοφία (sophia) oznaczającego "mądrość".
W niektórych krajach istnieje męski odpowiednik imienia Zofia: w Bułgarii Sofko, w Danii i Norwegii Sofus lub Sophus.
Forma Sonia jest odpowiednikiem polskiego zdrobnienia "Zosia" i posiada - jako pełna forma imienia - negatywną opinię Rady Języka Polskiego.
Wśród imion nadawanych nowo narodzonym dzieciom, Zofia w 2009 r. zajmowała 11. miejsce w grupie imion żeńskich.
Zofia imieniny obchodzi: 30 kwietnia, 15 maja, 2 września, 18 września, 23 września, 30 września i 18 grudnia.

Zdrobnienia: Zosia, Zośka, Zofka, Zońka, Sonka, Sonia, Zochna, Zocha, Zosieńka

Pochodzenie imienia żeńskiego: popularne

Grażyna

Grażyna (po litewsku Gražina od graži – piękna) – imię żeńskie pochodzenia litewskiego[1]. Wymyślone przez Adama Mickiewicza dla tytułowej bohaterki jego poematu z 1823[1].

Grażyna imieniny obchodzi: 1 kwietnia, 26 lipca i 9 września.

Zdrobnienia: Graga, Grasia, Grazia, Grażynka, Grażka, Gradzia.

Imię Grażyna ma niebezpośrednie odpowiedniki w innych językach bazujące na podobnym źródłosłowie oznaczającym "piękno", "grację", por: Grace, Grazia, Graziosa, Gratiana. Na szczególną uwagę zasługuje Glafira, święta z IV wieku, która tak samo jak mickiewiczowska Grażyna przebierała się za mężczyznę.

Więcej o Grażynie:
http://www.imiona.info/Gra%C5%BCyna.html

Imiona słowiańskie to imiona wywodzące się z przedchrześcijańskiej tradycji słowiańskiej lub tworzone na ich wzór. Należą do nich rdzenne (rodzime) polskie imiona, tj. imiona utworzone ze słów używanych w języku staropolskim.

Charakterystyczną cechą imion słowiańskich, wyróżniającą je spośród innych imion ludów indoeuropejskich, był niemal całkowity brak odwołań w używanych imionach do wyznawanych bogów.

U Słowian zasadniczo nie stosowano imion związanych z bronią (imię Mieczysław to imię stworzone przez Jana Długosza, który próbował w ten sposób wyjaśnić pochodzenie imienia Mieszko). Wśród imion złożonych nie spotyka się nazw zwierząt (wyjątkiem jest imię Wilkomir, poświadczone jednak w tylko jednym źródle, w dodatku późnym).

Właściwe imiona nadawane były prawdopodobnie w czasie postrzyżyn. Miały one magiczne znaczenie i stanowiły życzenie - wróżbę dla osoby je noszącej. Dzieci zanim otrzymały swoje prawdziwe imię (w wieku około siedmiu lat) nosiły imiona zastępcze, pozornie umniejszające wartość dziecka, a tym samym chroniące je przed złymi mocami np. Niemoj, Nielub, itp.

Imiona Słowian były abstrakcyjne. Ich zadaniem było zaopatrywanie młodych ludzi w cnoty niezbędne w boju albo w radzie plemiennej oraz do utrzymywania zgody i porządku. Miały również przypominać o szacunku dla starszych.